TechnicalTrader

W 2013 roku mężczyzna o imieniu Davinci Jeremie, który był YouTuberem i wczesnym użytkownikiem Bitcoina, powiedział ludziom, aby zainwestowali tylko 1 USD w Bitcoin. W tamtym czasie jeden Bitcoin kosztował około 116 USD. Powiedział, że to małe ryzyko, ponieważ nawet jeśli Bitcoin stanie się bezwartościowy, stracą tylko 1 USD. Ale jeśli wartość Bitcoina wzrośnie, może przynieść wielkie nagrody. Niestety, niewiele osób go wtedy słuchało.
Dziś cena Bitcoina znacznie wzrosła, osiągając ponad 95 000 USD w swoim najwyższym punkcie. Ludzie, którzy posłuchali rady Jeremiego i kupili Bitcoina, są teraz bardzo bogaci. Dzięki tej wczesnej inwestycji Jeremie teraz żyje luksusowym życiem z jachtami, prywatnymi samolotami i luksusowymi samochodami. Jego historia pokazuje, jak małe inwestycje w nowe rzeczy mogą prowadzić do dużych zysków.

Kilka dni temu spotkałem się z kilkoma starymi przyjaciółmi, którzy zmagają się w ekosystemie Solana, aby wspólnie powspominać. Rozmawialiśmy o przyszłości wysokowydajnych publicznych łańcuchów bloków, a w powietrzu unosiło się powszechne uczucie niepokoju. Nawet tak silny jak Solana, w obliczu globalnych potrzeb dotyczących ekstremalnie niskiej latencji, wydaje się, że zakłada na siebie obcisły strój, co powoduje pewne trudności. Wtedy pomyślałem, że zawsze rozmawiamy o skalowaniu, o TPS, ale mało kto naprawdę próbuje przełamać tę cienką zasłonę: gdy opóźnienia spowodowane odległością fizyczną stają się nieprzekraczalnym przepaścią, czy ta obsesja na punkcie dążenia do „globalnej jedności konsensusu” nie jest w istocie technologiczną arogancją? Ostatnio zbadałem rozwiązanie Validator Zone (strefa walidatorów) Fogo i poczułem, że ta grupa geeków w końcu zaczyna stawić czoła rzeczywistości, przestając próbować walczyć z prawami fizyki, a zamiast tego wybiera przyjęcie ich.

Kilka dni temu piłem herbatę z kilkoma starymi przyjaciółmi, którzy mają doświadczenie w ekosystemie Solana, rozmawialiśmy o obecnym rozszerzaniu publicznych łańcuchów bloków, wszyscy czuliśmy pewne zmęczenie estetyczne. Obecnie, projekty mówią o równoległym wykonywaniu i różnych dowodach ZK, co brzmi naprawdę imponująco, ale kiedy dochodzi do wysokiej współbieżności, musimy uczciwie stawić czoła opóźnieniom w fizycznym świecie. To tak, jakbyś pisał kod w Szanghaju, a serwer był daleko w Nowym Jorku; prędkość światła jest stała, niezależnie od tego, jak bardzo się starasz z algorytmem, te kilkaset milisekund fizycznej przepaści staje się jakby zakazem, sprawiając, że tak zwana 'interakcja w czasie rzeczywistym' staje się jedynie zabawą w kręgach branżowych.

Kilka dni temu piłem alkohol z kilkoma starymi kolegami i rozmawialiśmy o sposobach, w jakie obecnie sieci publiczne rywalizują o wydajność. Naprawdę, kiwałem głową podczas wznoszenia toastu. Teraz wszyscy mówią o jakichś "mordercach Ethereum" lub gromadzą mnóstwo niezrozumiałych terminów akademickich, ale szczerze mówiąc, większość z tego to tylko samouwielbienie w laboratoriach; gdy przychodzi do rzeczywistych starć, niewielu potrafi skutecznie walczyć. Ostatnio zwracam uwagę na Fogo, to jest dość interesujące, ponieważ nie poszło w te wszystkie wymyślne, własne architektury, ale po prostu wzięło otwartego walidatora Firedancer i na siłę odtworzyło wersję SVM (Solana Virtual Machine) na swoim systemie. To podejście jest bardzo odważne, ale również niezwykle trzeźwe, ponieważ zdają sobie sprawę, że w świecie Web3 deweloperzy są znani z tego, że są "leniwi". Wynajdywanie koła na nowo tylko zniechęci ludzi, podczas gdy metoda Fogo w zasadzie korzysta z gotowych korzyści ekosystemu Solana, pozwalając istniejącym programom i narzędziom niemal bezproblemowo się przenieść. To najinteligentniejszy sposób na uchwycenie tej fali "ogromnego bogactwa".

Ostatnio, rozmawiając z kilkoma przyjaciółmi z głębokim zaangażowaniem w ekosystem Solana przy grillowaniu, poruszyliśmy temat, który wywołał u mnie sporo emocji. Wszyscy narzekali, że obecny tor Layer 1 wpadł w pewnego rodzaju "średnią martwą pętlę". Niezależnie od tego, czy chodzi o starsze Ethereum, czy też o różnorodne dynamiczne sieci drugiego poziomu, gdy tylko pojawią się prawdziwe wahania rynkowe, ta dramatyczna wydajność i absurdalne opóźnienia są po prostu kpiną z pięciu słów "decentralizowane finanse". Patrząc na żałosną przepustowość głównej sieci Ethereum, która osiąga zaledwie kilkadziesiąt TPS, lub na te, które deklarują wysoką wydajność, ale w obliczu 5000 TPS całkowicie "zawieszają się" lub popadają w szaleńcze zatory, zawsze mam wrażenie, że jesteśmy daleko od przemysłowej intensywności Nasdaq, gdzie wykonuje się setki tysięcy operacji na sekundę. Ta wewnętrzna słabość, w obliczu wysokiej częstotliwości gier na globalnym systemie finansowym, przypomina atak na czołgi przy użyciu zimnej broni – nie tylko jest to mało efektywne, ale także sprawia, że tak zwana zaawansowana płynność staje się jak woda w księżycowej poświacie, czy jak kwiat w lustrze.

Ostatnio przeglądałem kilka starych plików cyfrowych i zdałem sobie sprawę, ile rzeczy straciłem w ciągu lat, ponieważ usługa została zamknięta lub zapomniałem zapłacić miesięczny rachunek. To dziwne uczucie, gdy zdajesz sobie sprawę, że twoja osobista historia jest przechowywana przez firmy, które tak naprawdę cię nie znają. Zacząłem korzystać z Walrus, ponieważ chciałem innego sposobu zarządzania moimi danymi, który bardziej przypominałby posiadanie fizycznego pudełka w prawdziwym pokoju. To sieć przechowywania, która nie próbuje ukrywać rzeczywistości, jak działają komputery, za zasłoną.

Dowiedziałem się w trudny sposób, dlaczego Walrus jest inny. To się zdarzyło we wtorek, gdy moja lokalna sieć zachowywała się jak totalna katastrofa. Próbowałem przesłać duży plik, a połowa mojego połączenia po prostu zniknęła w trakcie przesyłania. Zwykle oznacza to, że plik jest uszkodzony lub muszę zacząć od nowa, ponieważ dane nie dotarły wszędzie tam, gdzie miały dotrzeć.
W większości systemów, jeśli węzeł ulegnie awarii lub internet się zawiesi, podczas gdy zapisujesz coś, dane po prostu pozostają w tym dziwnym limbo. Ale z Walrus zauważyłem coś dziwnego. Mimo że moje połączenie zawodziło, system po prostu kontynuował działanie. Czułem, że sieć naprawdę pomaga mi naprawić własne błędy w czasie rzeczywistym.

Szukam sposobu na zapisanie moich plików bez polegania na dużych firmach technologicznych, które wydają się posiadać wszystko, co robimy online. W końcu zaczęłam używać Walrus i to zmieniło moje myślenie o przechowywaniu danych. Wiesz, jak to jest, kiedy przesyłasz zdjęcie do zwykłej usługi chmurowej i po prostu masz nadzieję, że go nie zgubią ani nie zajrzą do niego. To wydaje się inne, ponieważ jest to zdecentralizowany, bezpieczny magazyn blob, co jest po prostu wyszukanym sposobem na powiedzenie, że dzieli twoje dane na małe kawałki i rozrzuca je po różnych komputerach. Zdałem sobie sprawę, że nie muszę już ufać jednej osobie lub firmie, ponieważ system jest zaprojektowany tak, aby działał nawet jeśli niektóre węzły są offline lub źle działają.

Czy kiedykolwiek zastanawiałeś się, jak duże dane pozostają bezpieczne i dostępne w zdecentralizowanym świecie. Kiedy patrzymy na protokół Walrus, naprawdę patrzymy na sprytny sposób przechowywania informacji, aby nigdy się nie zgubiły, nawet jeśli niektóre komputery przejdą w tryb offline. Chcę przeprowadzić cię przez to, jak działa Protokół Odczytu w Walrus, ponieważ jest on całkiem inny niż przeciętny pobór pliku.
Kiedy chcesz odczytać blok danych w Walrus, zaczynasz od proszenia o zobowiązania. Te zobowiązania są jak cyfrowe odciski palców, które dowodzą, że dane są prawdziwe. Nie polegasz tylko na słowie jednej osoby. Zamiast tego sprawdzasz te odciski palców w porównaniu do oryginalnego rekordu, aby upewnić się, że nikt nie próbuje cię oszukać. To pierwszy krok w zapewnieniu, że sieć Walrus pozostaje uczciwa i niezawodna dla każdego zaangażowanego użytkownika.

Cyfrowy świat jest ciężki.
Każde zdjęcie, które robisz, każda umowa, którą podpisujesz, i każda linia kodu, którą wprowadzasz, dodaje się do globalnej góry danych, która nigdy nie przestaje rosnąć. Mówiono nam przez dziesięciolecia, że "Chmura" to to magiczne, bezciężarowe miejsce, w którym rzeczy żyją na zawsze. Ale szczerze? To jest trochę mit.
Obecna wersja internetu jest w rzeczywistości dość krucha. Polegamy na garstce ogromnych firm, aby trzymały nasze cyfrowe życie. Jeśli zdecydują się zmienić swoje warunki, lub jeśli ich serwery zgasną, nasze dane są w ich rękach. To nie wydaje się wolnością. To wydaje się, jakbyśmy wynajmowali nasze własne wspomnienia.