Cyfrowy świat jest ciężki.
Każde zdjęcie, które robisz, każda umowa, którą podpisujesz, i każda linia kodu, którą wprowadzasz, dodaje się do globalnej góry danych, która nigdy nie przestaje rosnąć. Mówiono nam przez dziesięciolecia, że "Chmura" to to magiczne, bezciężarowe miejsce, w którym rzeczy żyją na zawsze. Ale szczerze? To jest trochę mit.
Obecna wersja internetu jest w rzeczywistości dość krucha. Polegamy na garstce ogromnych firm, aby trzymały nasze cyfrowe życie. Jeśli zdecydują się zmienić swoje warunki, lub jeśli ich serwery zgasną, nasze dane są w ich rękach. To nie wydaje się wolnością. To wydaje się, jakbyśmy wynajmowali nasze własne wspomnienia.
Dlatego Mors istnieje.
Mors nie jest tylko kolejną szafką do przechowywania w chmurze. To całkowite przemyślenie, jak dane przetrwają w zdecentralizowanym świecie. Kiedy mówimy o Morsie, nie mówimy o "tradycyjnym" przechowywaniu. Mówimy o systemie zbudowanym, aby być niezachwianym, nawet gdy świat wokół niego jest w ruchu.
Mors jest zaprojektowany, aby być podstawą nowego internetu—gdzie twoje dane należą do ciebie, pozostają dostępne na zawsze i nie kosztują fortuny do utrzymania.
"Dane to nie tylko informacje; to puls życia nowoczesnego świata, a Mors jest tutaj, aby upewnić się, że to serce nigdy nie przestaje bić."
Problem z byciem "Online" na zawsze
Zanim przejdziemy do "jak" Morsa, musimy porozmawiać o "dlaczego."
W idealnym świecie węzeł przechowujący—komputer, który trzyma kawałek twojego pliku—pozostawałby online na zawsze. Nigdy by się nie zawiesił, jego twardy dysk nigdy by nie zawiódł, a osoba go obsługująca nigdy by się nie znudziła i nie wyłączyła go.
Ale nie żyjemy w idealnym świecie. Żyjemy w świecie "churnu."
W świecie technologii "churn" to to, co dzieje się, gdy węzły opuszczają sieć. Może serwer w Singapurze traci zasilanie. Może walidator w Londynie postanawia zaktualizować swój sprzęt. W zdecentralizowanym systemie jak Mors, to dzieje się cały czas. To naturalne.
Tradycyjny sposób naprawy tego to "Replikacja." Jeśli Węzeł A odejdzie, kopiujesz wszystko, co miał, do Węzła B. Ale jeśli masz petabajty danych, przenoszenie takiej ilości informacji przez internet za każdym razem, gdy Wi-Fi kogoś miga, jest nieproporcjonalnie drogie. To powolne. To nieporęczne.
Mors dostrzegł ten problem i postanowił go rozwiązać z matematyki, która wydaje się trochę jak magia.
Właściwie nazywa się to "Czerwone Rzeczy." I to jest sekretny składnik, który sprawia, że Mors jest tak niezwykle odporny.
Poznaj "Czerwone Rzeczy": DNA Morsa
W sercu Morsa znajduje się protokół znany jako "Czerwone Rzeczy."
Aby zrozumieć Morsa, musisz zrozumieć, jak postrzega plik. Większość systemów widzi plik jako jeden blok. Mors postrzega plik jako dwuwymiarową układankę.
Zamiast po prostu dzielić plik na kilka kawałków i mieć nadzieję na najlepsze, Mors używa czegoś, co nazywa się kodowaniem 2D. Wyobraź sobie wzięcie dokumentu i przekształcenie go w siatkę.
Wymiar pionowy i poziomy
W ekosystemie Morsa każda porcja danych dzieli się na dwa wymiary:
1- Pierwsze Slivers (Kolumny): To wymiar pionowy.
2- Drugorzędne Slivers (Wiersze): To wymiar poziomy.
Kiedy autor wysyła plik do Morsa, nie wysyła tylko jednej wersji. Koduje go tak, aby każdy pojedynczy węzeł przechowujący w sieci Morsa miał "Parę Slivers"—jeden podstawowy i jeden drugorzędny.
Dlaczego warto się w to wszystko angażować? Z powodu odzyskiwania.
Wyobraź sobie węzeł przechowujący—nazwijmy go Węzeł 4—nagle przechodzi w tryb offline. Traci swoje dane. W normalnym systemie Węzeł 4 musiałby pobrać cały plik ponownie, aby wrócić do pracy. To ogromna strata pasma.
Ale w Morsie, Węzeł 4 może rozmawiać ze swoimi sąsiadami. Ponieważ Mors używa tej siatki 2D, Węzeł 4 potrzebuje tylko zebrać niewielką ilość danych z innych węzłów, aby "matematycznie" powrócić do swojego pierwotnego stanu.
To jakbyś zgubił kawałek krzyżówki, ale mogłeś odbudować brakujące słowo, patrząc tylko na litery, które przez nie przechodzą. To efektywność Morsa.
"Efektywność nie dotyczy tylko szybkości; chodzi o inteligencję systemu. Mors nie pracuje ciężej; pracuje mądrzej."
Jak "Pisać" w Świecie Morsa
Właściwie sposób, w jaki Mors obsługuje nowy kawałek danych, jest całkiem fajny do zobaczenia w akcji. To proces oparty na radykalnej przejrzystości i matematycznej pewności.
Kiedy chcesz coś przechować na Morsie, ty ("Autor") stajesz się architektem.
Kodowanie: Bierzesz swoją porcję danych i wykonujesz kodowanie 2D Czerwonych Rzeczy. Tworzysz te pierwsze i drugorzędne slivers, o których rozmawialiśmy.
Zobowiązania: To tutaj wchodzi zaufanie. Dla każdego slivera Mors oblicza "zobowiązanie." Pomyśl o tym jak o cyfrowym odcisku. Jeśli nawet jeden bit danych się zmienia, odcisk nie będzie pasował.
Uścisk: Wysyłasz slivers do węzłów. Ale nie wysyłasz tylko danych; wysyłasz również zobowiązania. Każdy węzeł w sieci Morsa sprawdza swój specyficzny sliver w stosunku do zobowiązania.
Konsensus: Gdy węzeł jest zadowolony, podpisuje. Kiedy uzyskasz wystarczającą ilość podpisów (2f + 1, dla nerdów matematycznych), Mors generuje certyfikat.
Ten certyfikat jest następnie publikowany na łańcuchu. To publiczna, niezmienna obietnica, że twoje dane są bezpieczne w sieci Morsa.
Szczerze mówiąc, to piękny taniec. Autor nie musi ciągle na nowo wysyłać danych. Gdy te podpisy są zebrane, protokół Morsa przejmuje kontrolę. Nawet jeśli autor zniknie w następnej sekundzie, dane będą żyć dalej.
"Sędziowie": Bezpieczeństwo i Nagrody
Jednym z najczęstszych pytań, które otrzymujemy, jest: "Dlaczego ktokolwiek chciałby przechowywać dane dla Morsa?"
To uczciwe pytanie. Przechowywanie danych wymaga energii, sprzętu i czasu. W filozofii Morsa zaufanie nie jest dane; jest budowane przez zachęty.
Węzły w sieci Morsa nie robią tego z dobroci serca. Są częścią solidnego systemu ekonomicznego. Działają jako sędziowie sieci.
Jeśli węzeł wykonuje swoją pracę—jeśli utrzymuje swoje slivers w bezpieczeństwie i szybko reaguje na prośby o odczyt—otrzymuje nagrodę. Ale oto haczyk: z powodu kodowania 2D, Mors może udowodnić, czy węzeł kłamie.
Jeśli węzeł próbuje serwować "fałszywe" dane, zobowiązania (te cyfrowe odciski, o których wspomnieliśmy) natychmiast go oznaczą. Reszta sieci Morsa zobaczy niezgodność. W ten sposób Mors tworzy samonaprawiające się, samosterujące się środowisko.
To prawdziwe bezpieczeństwo. Nie takie, które polega na umowie "Warunków Usługi", ale takie, które polega na prawach matematyki.
"W świecie niepewności Mors zapewnia jedną rzecz, której wszyscy pragną: gwarancję, która nie zależy od słowa człowieka."
Odczytywanie z Morsa: Szybkość Spotyka Dokładność
Przechowywanie danych to tylko połowa walki. Musisz je również odzyskać.
Odczytywanie z Morsa jest zaprojektowane, aby być tak płynne, jak to możliwe. Kiedy "Czytelnik" chce znaleźć plik, nie musi rozmawiać z każdym pojedynczym węzłem.
Zaczynają od sprawdzenia certyfikatu na łańcuchu. To mówi im, co powinno być "zobowiązanie blob". Następnie proszą węzły o podstawowe slivers.
Czytelnik potrzebuje zebrać tylko ułamek slivers (f + 1), aby odtworzyć cały plik. Gdy już mają te kawałki, dekodują je, ponownie uruchamiają matematykę i sprawdzają w stosunku do pierwotnego zobowiązania.
Jeśli się zgadza? Sukces. Masz swój plik.
Jeśli nie? Czytelnik wie dokładnie, który węzeł wysłał złe dane i może je zignorować.
Mors dba o to, że nawet jeśli jedna trzecia sieci ma zły dzień (lub jest celowo trudna), twoje dane wciąż wracają do ciebie.
Cud Samonaprawiający
Wróćmy do naszego przyjaciela Węzła 4, który przeszedł w tryb offline. To tutaj Mors naprawdę błyszczy jako opowiadacz.
W tradycyjnym systemie Węzeł 4 jest odpowiedzialnością. W Morsie Węzeł 4 jest tylko tymczasową luką, którą reszta rodziny pomaga wypełnić.
Kiedy Węzeł 4 wraca online i zdaje sobie sprawę, że brakuje mu danych, nie panikuje. Zwraca się do swoich rówieśników—powiedzmy, Węzeł 1 i Węzeł 3.
Przecięcie: Węzeł 1 i Węzeł 3 nie wysyłają Węzłowi 4 całych zestawów danych. To byłoby za dużo. Zamiast tego wysyłają tylko małe "przecięcia", gdzie ich wiersze i kolumny spotykają się z brakującymi kawałkami Węzła 4.
Odzyskiwanie: Węzeł 4 bierze te małe fragmenty i używa zasad kodowania Morsa, aby "odbudować" swój drugorzędny sliver.
Zakończenie: Gdy drugi sliver wróci, Węzeł 4 może go użyć do odtworzenia swojego pierwotnego slivera.
To jak jaszczurka odrastająca ogon. Sieć Morsa to żywy organizm. Jest zdecentralizowana, tak, ale jest też głęboko połączona. Każdy węzeł wspiera całość, a całość wspiera każdy węzeł.
Dlaczego Mors ma znaczenie dla przyszłości
Wchodzimy w erę AI, masowych mediów i zdecentralizowanych finansów. "Stary" sposób przechowywania rzeczy—na centralnym serwerze należącym do firmy wartej miliard dolarów—staje się wąskim gardłem.
Potrzebujemy systemu, który potrafi obsługiwać "Czerwone Rzeczy"—usterki, churn i skalę przyszłości.
Mors jest tym systemem.
To naprawdę całkiem fajne, gdy się nad tym zastanowisz. Używając kodowania 2D, Mors rozwiązał "Problem Odzyskiwania", który dręczył zdecentralizowane przechowywanie przez lata. Ułatwił bycie odpornym. Ułatwił bycie bezpiecznym.
Ale poza matematyką i slivers, Mors reprezentuje zmianę w tym, jak odnosimy się do cyfrowego świata. Chodzi o przejście od "wynajmowania" do "posiadania."
Kiedy umieszczasz swoje dane w Morsie, nie prosisz firmy o przysługę. Umieszczasz swoje informacje w protokole, który matematycznie nie jest w stanie o to zapomnieć.
"Przyszłość nie jest czymś, co się nam przydarza; to coś, co budujemy. A my budujemy to na Morsie."
Ostateczne myśli: Ciężki Podnoszący
Nazwa Mors została wybrana z jakiegoś powodu.
W naturze mors to stworzenie o ogromnej sile, zdolne do przetrwania w najcięższych warunkach. Jest stały. Jest odporny. Jest "ciężkim podnoszącym."
Protokół Morsa nie różni się od innych. Jest zaprojektowany, aby dźwigać ciężar danych internetu bez wysiłku. Radzi sobie z "churnem" świata z spokojem matematycznej gracji.
Niezależnie od tego, czy jesteś deweloperem szukającym miejsca do hostowania swojego dApp, twórcą chcącym zachować swoją sztukę, czy po prostu kimś, kto wierzy, że internet powinien być bardziej otwarty—Mors jest stworzony dla ciebie.
To prawdziwe. To tutaj. I zmienia zasady gry.
Cyfrowy świat może być ciężki, ale z Morsiem wreszcie mamy ramiona, aby go unieść.
