Eric Carson

Większość tokenów Layer-1 żyje w cichej sprzeczności. Sieci są budowane jak infrastruktura, ale tokeny są wyceniane jak firmy. Prawdziwy biznes zarabia więcej, gdy użycie wzrasta. Wiele blockchainów, jednak, uchwyca znaczącą wartość tylko wtedy, gdy użycie staje się stresujące. Opłaty priorytetowe rosną, transakcje konkurują, a nagle token ma znaczenie. W normalnych warunkach sieć działa płynnie — a token zachowuje się jak neutralny chip transportowy. System kończy się na monetyzacji tarcia, a nie sukcesu.

Kiedy patrzę na zdecentralizowane finanse w momentach rzeczywistej presji rynkowej, problem rzadko pojawia się jako brak pojemności. Transakcje wciąż są potwierdzane, łańcuch wciąż produkuje bloki, a aplikacje technicznie pozostają operacyjne. To, co się psuje, to niezawodność. Zamówienia pojawiają się w nieodpowiedniej kolejności, likwidacje wyzwalają się niespójnie, a identyczne działania produkują różne wyniki w zależności od czasu. System nadal działa, ale rynek wewnątrz niego staje się nieprzewidywalny.
To ujawnia głębsze niedopasowanie między tym, jak zaprojektowano blockchainy, a tym, jak zachowują się systemy finansowe. Tradycyjne blockchainy priorytetują inkluzję: akceptują transakcje od każdego i ostatecznie je finalizują. Rynki działają na podstawie determinizmu: kolejność i czas wykonania określają sprawiedliwość. W infrastrukturze handlowej milisekundy mogą zmienić ceny, ryzyko i wyniki rozliczeń. Jeśli opóźnienia różnią się między uczestnikami, decentralizacja istnieje na poziomie sieci, ale nierówność pojawia się na poziomie ekonomicznym.

Każdy cykl w Web3 produkuje głośniejsze uruchomienia, większe pulpity nawigacyjne i ostrzejsze narracje. TVL staje się tablicą wyników. Hashtagi stają się megafonem. Szum medialny staje się dowodem „momentum”. Ale gdy cofniesz się i obserwujesz, które sieci cicho gromadzą rzeczywistą aktywność programistów w czasie, wzór wygląda bardzo inaczej. Zrównoważona adopcja rzadko zaczyna się od uwagi. Zaczyna się od propagacji metadanych.
Zanim łańcuch zyska użytkowników, musi najpierw stać się czytelny maszynowo w całym ekosystemie. Programiści nie przyjmują sieci z powodu haseł. Przyjmują sieci, ponieważ te sieci są już dostępne w narzędziach, których używają na co dzień. ID łańcucha, punkty końcowe RPC, adresy URL eksploratorów, konfiguracja tokenów natywnych i weryfikacja rejestru — te nieefektowne punkty danych decydują o tym, czy łańcuch jest bezproblemowy, czy zapomniany. Jeśli te informacje są uporządkowane i dystrybuowane w rejestrach, portfelach, SDK i platformach wdrożeniowych, łańcuch staje się otoczeniem infrastrukturalnym. Jeśli żyje w rozproszonych dokumentach lub przewodnikach PDF, staje się problematyczny.

Od lat przemysł obsesyjnie koncentruje się na jednym numerze: TPS. Wyższa przepustowość, szybsze bloki, niższe opóźnienia. Jako aktywny trader on-chain, szanuję wydajność. Gdy rynki się poruszają, milisekundy mają znaczenie. Ale oto niewygodna prawda: prędkość jest przeceniana, jeśli doświadczenie użytkownika jest pogrzebane pod stałymi prośbami o podpis. Łańcuch może finalizować w subsekundach, ale jeśli muszę ręcznie zatwierdzać każde anulowanie, ponowne wyceny, przearanżowania lub dostosowania dźwigni, system wciąż wydaje się wolny. Prawdziwym wąskim gardłem nie jest konsensus. To projektowanie uprawnień.