$RIVER

Bitwa przy Graniku (334 r. p.n.e.) była pierwszym krokiem Aleksandra Macedońskiego do podboju Perskiego imperium. Wiosną 334 roku p.n.e. przeprawił się przez Hellespont z armią liczącą około 35–40 tysięcy ludzi — macedońską falangą, lekką piechotą i około 5 tysiącami kawalerii. Perscy satrapowie zgromadzili do 20–30 tysięcy wojowników, głównie kawalerię i rozproszone oddziały bez jednego dowództwa.

Persowie zajęli obronę na wysokim brzegu rzeki Granik, licząc na zatrzymanie przeprawy. Aleksander, rozumiejąc niebezpieczeństwo zwłoki, zdecydował się na natychmiastowy atak. Osobiście stanął na czele uderzenia kawalerii, przełamał szyki przeciwnika i ledwo nie zginął w walce, będąc uratowanym przez ochroniarzy. Gdy macedońska falanga wyszła na równinę, perska linia została złamana. Straty Persów osiągnęły tysiące zabitych i wziętych do niewoli, podczas gdy Macedończycy stracili stosunkowo niewiele.

Zwycięstwo otworzyło Aleksandrowi Małą Azję i udowodniło jego przewagę jako dowódcy.

Morał: jak i przy Graniku, w kryptorynku decyduje nie impuls, a strategia. Kto rzuca się w nurt bez planu — tonie. Kto bada ukształtowanie terenu, wybiera moment i zachowuje dyscyplinę — przechodzi rzekę i idzie dalej.