Kiedy próbuję wyjaśnić Plazmę komuś, kto nie spędza dnia myśląc o blockchainach, nie zaczynam od „Warstwa 1” ani „EVM”. Zaczynam od momentu, który zazwyczaj przerywa adopcję stablecoinów w rzeczywistym świecie.
W końcu dostajesz w ręce stablecoina—może, aby zapłacić komuś, może, aby przenieść oszczędności, może dlatego, że banki w twoim rynku są powolne lub drogie—i wtedy napotykasz głupią przeszkodę: nie możesz go wysłać. Nie dlatego, że stablecoin nie jest dostępny, ale ponieważ nie masz tokena gazu sieci. To tak, jakbyś miał gotówkę w kieszeni i powiedziano ci, że potrzebujesz jeszcze innego rodzaju monety, aby otworzyć drzwi i przekazać ją.
Plasma wydaje się być zaprojektowane przez kogoś, kto zmęczył się dokładnie tym problemem.
Zamiast traktować stablecoiny jako „jeszcze jeden zasób na łańcuchu”, Plasma traktuje je jako główną rzecz, którą łańcuch ma poruszać. Dlatego najciekawszą cechą projektu nie jest jakiś egzotyczny element DeFi. To prosta, codzienna akcja, do której stworzone były stablecoiny: ich wysyłanie.
