Myślę, że najbardziej praktyczna część protokołu Fabric ujawnia się, gdy runda koordynacji robota nie powiedzie się, a nie gdy się powiedzie. Jeśli runda koordynacji robota nie osiągnie swojego celu robota przed upływem czasu, umowa po prostu kończy się, a wkładkowicze otrzymują pełny zwrot. Brak kary, brak częściowej straty, brak dziwnych skutków blokady.
To ma znaczenie, ponieważ zmienia logikę uczestnictwa. Nie kupujesz udziałów w robocie, a nie otrzymujesz praw do pasywnego zysku. Jeśli runda się powiedzie, wkładkowicze otrzymują jednostki uczestnictwa związane z przypadkami użycia operacyjnego, takimi jak priorytetowy dostęp w początkowej fazie robota, plus funkcje zarządzania bootstrapowego.
Podoba mi się, że przypadek niepowodzenia jest prosty. W kryptowalutach to rzadkość. Protokół Fabric wciąż ma ryzyko koordynacji, jasne, ale ścieżka nieudanego crowdfundingu jest prosta i łatwa do zrozumienia. To sprawia, że model wydaje się bardziej praktyczny niż huczny.