absolutnie racja

Kiedy pewnego dnia zarabiasz tyle, co czyjś miesięczny zarobek
Pewnego dnia nagle odkrywasz, że to, co zarabiasz w ciągu jednego dnia, już dorównuje miesięcznemu wynagrodzeniu innych. W tamtej chwili nie da się nie czuć ekscytacji; instynktownie zaczynasz planować dobry posiłek, chcesz zjeść coś drogiego, chcesz opublikować na swoim koncie na mediach społecznościowych, by to udowodnić, a nawet czujesz, że jesteś blisko wolności finansowej, blisko do tego stopnia, że wydaje się, że już czujesz morski wiatr, wyobrażając sobie, jak leżysz na jakiejś wyspie, nic nie robiąc. Ale prawdziwy zwrot akcji nie zaczyna się od tego dnia, lecz później, kiedy idziesz dalej.
Wielokrotnie to, co pokazujesz w mediach społecznościowych, i to, co chwalą się ludzie przy stole, w istocie ma na celu przyciągnięcie uwagi tych, którzy wciąż walczą w wodzie, jest to pragnienie potwierdzenia zewnętrznego. Ale gdy naprawdę osiągniesz pewien etap, a potem spojrzysz wstecz na tych, którzy codziennie tłoczą się w metrze do pracy, tych, którzy pracują w nocy, by zdobyć podwyżkę, tych, którzy w trakcie transmisji na żywo rywalizują o kupony, czujesz w sobie więcej niepokoju, niż poczucia wyższości; to raczej absurd i smutek, których nie da się wyrazić słowami. Oni nie są leniwi ani głupi, po prostu nauczyli się jednej rzeczy: muszą ciężko pracować i walczyć, ale nikt nigdy poważnie im nie mówił, że zasady są przygotowane dla tych, którzy je przestrzegają.
Prawda o zarabianiu pieniędzy prawie nigdy nie jest w podręcznikach ani w tych standardowych odpowiedziach. Większość ludzi przez całe życie biega w niewidzialnej klatce, zmęczona i zdeterminowana, myśląc, że posuwają się naprzód, podczas gdy tak naprawdę tylko zmieniają sposób na krążenie w miejscu. A ty pewnego dnia po prostu patrzysz w górę i odkrywasz, że ten mechanizm wcale nie jest niezbędny, więc wyskakujesz z niego.
Później obserwujesz, jak liczby na twoim koncie wzrastają i opadają, jakbyś patrzył na pogodę; w słoneczne dni nie cieszysz się, w deszczowe nie smucisz. Te wahania, które kiedyś nie pozwalały ci zasnąć, teraz mają tylko znaczenie informacyjne, a emocje zniknęły. Ktoś może powiedzieć, że się zmieniłeś, że przestałeś rozmawiać i cieszyć się z towarzystwa, ale to nie jest obojętność; po prostu w końcu się obudziłeś.
Gdy większość ludzi wciąż pochyla głowy i przenosi cegły, zaczynasz patrzeć w niebo. Powoli zdajesz sobie sprawę, że na tej drodze zdecydowana większość ludzi to tylko paliwo.
Prawdziwie cenne są ci, którzy mogą rozpalić ogień.
Jednak w tej roli nie ma oklasków i rzadko jest rozumiana.
Co do tego, na jakim etapie jesteś teraz, to tak naprawdę nie ma znaczenia; ważne jest, czy to zrozumiałeś.