Wszyscy koncentrują się na prędkości wykonania. Mnie bardziej interesuje ograniczanie awarii.
Kiedy łańcuch rośnie, prawdziwy stres nie pochodzi z wolumenu — chodzi o korelację. Wielokrotne protokoły reagujące na ten sam wstrząs w tym samym czasie. Spadki zabezpieczeń, odwrócenia finansowania, pożary arbitrażu, likwidacje się piętrzą. Jeśli podstawowa warstwa nie izoluje i nie rozwiązuje tych reakcji w sposób klarowny, niestabilność rozprzestrzenia się szybciej niż sam ruch cenowy.
To, co obserwuję z Fogo, to nie to, jak szybko są bloki. Chodzi o to, jak system zachowuje się, gdy reakcje się grupują. Czy zatory rozprzestrzeniają się na aplikacje? Czy aktualizacje stanu pozostają uporządkowane? Czy wykonanie pozostaje czytelne?
Dojrzałość infrastruktury nie jest mierzona w spokojnych cyklach. Mierzy się ją tym, jak zawężony chaos odczuwany jest, gdy rynki się odwracają.
Jeśli Fogo może powstrzymać korelację przed staniem się zakaźną, to nie jest tylko wydajność. To strukturalna odporność.
