Vitalik Buterin, współzałożyciel Ethereum, wyraził obawy, że nowoczesne rynki prognoz stają się zbyt skoncentrowane na krótkoterminowych, wysoko zaangażowanych zakładach — szczególnie spekulacjach dotyczących cen kryptowalut i hazardzie sportowym — które jego zdaniem zniekształcają zachęty i oferują niewiele długoterminowej wartości społecznej.

Powiedział, że rynki prognoz dojrzały na tyle, aby wspierać profesjonalnych traderów i mogą uzupełniać tradycyjne media poprzez efektywne zbieranie informacji. Jednak ostrzegł, że wiele platform zbiega się w kierunku przypadków użycia „napędzanych dopaminą”, które priorytetowo traktują wolumen i przychody, szczególnie w czasie rynku niedźwiedzia, gdy zespoły odczuwają presję na szybkie monetyzowanie. Jego zdaniem, zbyt duże poleganie na nieinformatywnych lub finansowo zdesperowanych uczestnikach tworzy niezdrową dynamikę produktów i zachęca do niskiej jakości zachowań rynkowych.

Buterin opisał trzy podstawowe grupy uczestników na rynkach prognoz: poinformowanych traderów, którzy dostarczają sygnały i osiągają zyski, naiwne osoby, które zazwyczaj tracą z powodu błędnych założeń, oraz hedgerów, którzy świadomie akceptują negatywne oczekiwane zwroty w zamian za redukcję ryzyka. Twierdzi, że dzisiejsze platformy zbyt mocno polegają na naiwnych traderach, podczas gdy bardziej zrównoważoną drogą jest rozwijanie przypadków użycia hedgingu.

Proponuje przesunięcie rynków prognoz w kierunku zgeneralizowanych narzędzi hedgingowych — na przykład umożliwiając inwestorom kompensację ryzyk politycznych lub makro związanych z ich portfelami. Łączy tę ideę z przyszłością aktywów o stabilnej wartości, sugerując, że zamiast polegać wyłącznie na stabilcoinach opartych na fiat, rynki mogłyby stworzyć spersonalizowane kosze hedgingowe powiązane z indeksami cen rzeczywistych dóbr i usług. Ten model, mówi, mógłby poprawić decentralizację i lepiej dopasować potrzeby użytkowników dotyczące rzeczywistej stabilności.

Ogólnie rzecz biorąc, Buterin wzywa budowniczych do przesunięcia rynków prognoz w kierunku długoterminowej infrastruktury finansowej i funkcji zarządzania ryzykiem, a nie krótkoterminowego popytu na spekulacyjne zakłady.