📊 Amerykański wskaźnik CPI: 2.4% | Oczekiwane: 2.5% | Poprzednie: 2.7%
📊 Amerykański podstawowy wskaźnik CPI: 2.5% | Oczekiwane: 2.5% | Poprzednie: 2.6%
Inflacja wyraźnie się schładza, a dane potwierdzają ten postęp. Jednak rynek nie wykazuje oznak ulgi. Wskaźnik CPI na tym etapie nie działa już jako czynnik katalizujący - działa jako potwierdzenie. Potwierdzenie, że inflacja nie przyspiesza, ale także że nie spada wystarczająco szybko, aby zmienić makro narrację.
Utrzymywanie się podstawowej inflacji to kluczowy problem. Choć kierunek się poprawił, prędkość już nie. Rynki uwzględniły już 'stopniową poprawę', co jest powodem, dla którego lepszy od oczekiwanego wskaźnik CPI nie generuje momentum.
Prawdziwe skupienie przesunęło się z odczytów inflacyjnych w kierunku kierunku polityki. Dopóki stopy procentowe pozostają restrykcyjne, aktywa ryzykowne pozostają ograniczone. Rezerwa Federalna nie ma żadnej zachęty do przedwczesnego zwrotu, zwłaszcza przy rdzennej inflacji wciąż powyżej komfortowych poziomów. Pojedynczy odczyt CPI, nawet pozytywny, nie zmienia tej kalkulacji.
Ceny rynkowe odzwierciedlają tę rzeczywistość. Oczekiwania na obniżki stóp procentowych pozostają ostrożne, a rozkłady prawdopodobieństwa nadal sprzyjają przedłużonemu okresowi restrykcyjnych warunków monetarnych. Bez zmiany w oczekiwaniach politycznych, poprawy CPI tracą swój wpływ na rynek.
To środowisko nie produkuje paniki - produkuje erozję. Rynki nie załamują się w gwałtownych ruchach; osłabiają się w czasie. Każde odbicie staje się mniejsze, każda próba odbudowy szybko zanika. Kapitał nie opuszcza rynku z obawy; odsuwa się z wyczerpania, czekając na klarowność zamiast gonić nadzieję.
To zachowanie potwierdza fazę napędzaną przez makroekonomię, a nie specyficzną porażkę aktywów. Aktywa ryzykowne poruszają się razem, ograniczone przez ten sam sufit polityczny. Spadek CPI jest konieczny, ale bez wyraźnej zmiany polityki pozostaje niewystarczający.
