USA (Era Trumpa/Friedmana): Stany Zjednoczone działają zimno i egoistycznie. Utrzymują wysokie stopy procentowe i niskie podatki, aby wciągnąć każdy dolar z powrotem do Ameryki. Nie dbają o globalną płynność. Chcą silnego dolara i szczupłej, skutecznej gospodarki USA. Świat jest "spragniony" dolarów. Jest drogi, rzadki i trudny do zdobycia.
Indonezja (Era Prabowo/Keynesa): Indonezja idzie na pełny "keynesizm" wydając duże pieniądze na "kapitał ludzki" (Darmowe posiłki/żywienie). Karmić dzieci, budować ludzi, a gospodarka później się rozwinie. Chcą więc nakarmić miliony, ale nie mają wystarczająco lokalnych krów ani pszenicy. Muszą więc IMPORTOWAĆ
"Deja Vu" jest ważne. Właśnie widzę ten sam film, tylko z innym aktorem.
Dług Jokowi wydany na asfalt i beton (Infrastruktura). Dług Prabowo: Wydany na jedzenie i mleko (Konsumpcja).
• Pułapka: Obie używają APBN (Budżet Państwa) jako maszyny do drukowania długów.
Jeśli Indonezja nadal będzie wydawać (Keynes) na rzeczy, których nie produkujemy lokalnie, podczas gdy USA utrzymują Dolara w ryzach (Friedman), to w zasadzie biegniemy w wyścigu z dziurą w kieszeni. Jeśli produktywność nie wzrośnie szybko, to "Krach" nie jest tylko teorią — to matematyczna pewność.
