Większość projektów AI x blockchain wygląda imponująco w demonstracjach.
Bardzo niewiele osób przetrwa prawdziwe użytkowanie.
Powód rzadko jest modelem.
To prawie zawsze infrastruktura.
Większość systemów dzisiaj traktuje AI jako zewnętrzną usługę.
Wnioskowanie odbywa się poza łańcuchem.
Kontekst żyje w bazach danych.
Blockchain jest używany tylko do uruchamiania działań lub ustalania wyników.
To działa, dopóki ludzie nadal nadzorują system.
Gdy usuniesz człowieka z pętli, rzeczy zaczynają się psuć.
Państwo staje się fragmentaryczne w usługach.
Agenci tracą kontekst między wykonaniami.
Decyzje nie mogą być w pełni wyjaśnione ani audytowane.
Automatyzacja działa szybciej, ale nie bezpieczniej.
Kiedyś wierzyłem, że to można naprawić na poziomie aplikacji.
Po zobaczeniu, jak te systemy zachowują się pod obciążeniem, już tak nie myślę.
Autonomiczne systemy zawodzą na najsłabszej granicy.
A w większości stosów AI x blockchain ta granica jest między inteligencją poza łańcuchem a wykonaniem na łańcuchu.
Dlatego projektowanie infrastruktury ma większe znaczenie niż integracje.
Niektóre zespoły zaczynają projektować na tę rzeczywistość.
Zamiast doklejać AI na istniejące łańcuchy, wbudowują pamięć, rozumowanie i prymitywy automatyzacji bezpośrednio w infrastrukturę.
Vanar jest jednym z nielicznych przykładów, które widziałem, które podchodzą do AI z tej perspektywy.
Nie jako narracja.
Jako system.
Pamięć jest traktowana jako prymityw pierwszej klasy, a nie jako problem aplikacji.
Rozumowanie i wyjaśnialność są natywne, a nie opcjonalne.
Automatyzacja jest zaprojektowana z ograniczeniami, a nie ślepym wykonywaniem.
To nie gwarantuje sukcesu.
Ale to odnosi się do rzeczywistych trybów awarii, które widzę w większości demonstracji AI.
W gospodarce napędzanej sztuczną inteligencją infrastruktura będzie oceniana mniej na podstawie tego, jak szybko działa, a bardziej na podstawie tego, jak dobrze się sprawdza, gdy nikt nie patrzy.
To jest bariera, którą większość systemów jeszcze nie osiągnęła. @Vanarchain #vanar $VANRY
