Pierwszy raz, kiedy próbowałem zrozumieć @Vanarchain konsensus, nie wynikało to z ciekawości. To było po zauważeniu, jak rzadko musiałem o tym myśleć. Bloki przychodziły, kiedy się ich spodziewałem. Interakcje odbywały się bez dramatów. Tego rodzaju niewidoczność zazwyczaj wskazuje na wybory projektowe, które warto przeanalizować.
Konsensus często przedstawiany jest jako wyścig. Prędkość, przepustowość, kto wygra następny blok. Mechanizm Vanara nie wydaje się zoptymalizowany pod kątem wygrywania. Wydaje się zoptymalizowany do powtarzania tego samego zachowania bez niespodzianek. Ta zmiana ma większe znaczenie niż jakakolwiek surowa metryka.
Z zewnątrz architektura jest celowo konserwatywna. Role walidatorów są jasne. Odpowiedzialności się nie zacierają. Jest mniej miejsca na nagłą przewagę lub agresywną optymalizację. To redukuje zmienność, co dokładnie jest tym, czego potrzebują aplikacje obsługujące stabilną wartość, kolekcjonerskie przedmioty lub codzienne interakcje.
To, co ma znaczenie dla użytkowników, to spójność. Bloki nie czują się jak kontestowane terytorium. Czują się jak zaplanowane wydarzenia. Kiedy konsensus działa w ten sposób, opóźnienie przestaje być emocjonalne. Nie zgadujesz, czy następna akcja będzie się różnić od poprzedniej.
Rola tokena tutaj jest operacyjna. Ustala walidatorów w kierunku dostępności i uczciwego uczestnictwa, a nie spekulacji. Staking wygląda jak utrzymanie, a nie rywalizacja. Ten ton przepływa przez system.
Oczywiście, żaden projekt konsensusu nie jest wolny od kompromisów. Mniej stopni swobody oznacza ściślejsze limity. Ekstremalne skoki testują założenia. Decentralizacja wymaga czasu, aby się pogłębić.
Ale konsensus #vanar nie stara się zaimponować. A w infrastrukturze to często najbardziej zamierzony wybór techniczny, jaki można podjąć.
